Algemeen wordt tegenwoordig geaccepteerd dat de uitvinding van de telefoon in 1855 gedaan is door Antonio Meucci. Aan Alexander Graham Bell komt echter de eer toe het systeem technisch te hebben verbeterd en het vanaf 1876 vooral tot een commercieel succes te hebben gemaakt. Daarnaast zijn de namen van David Huges (koolstaafmicrofoon), Henry Hunning (koolkorrelmicrofoon) en Lars Magnus Ericsson (innovatieve toestelontwerpen en de eerste gecombineerde telemicrofoon - de "hoorn" -) voor altijd verbonden met de fundamentele ontwikkelingen in de beginperiode van de telefoon.
De vorm, het uiterlijk van het telefoontoestel is sinds zijn introductie flink geëvolueerd, vooral door toepassing van steeds weer nieuwe materialen. Het aanvankelijke hout werd vervangen door staalplaat, vervolgens kwamen in de dertiger jaren het bakeliet en in de jaren zestig de plastic kunsstoffen waarmee nagenoeg alle beperkingen in het creëren van vorm en kleur verdwenen.
Als elektrisch systeem is de telefoon echter in de periode tussen 1890 en 1990 nauwelijks veranderd en dat is op zijn minst opvallend. De koolkorrelmicrofoon (zender), de telefoon met permanente- en elektrische magneet en een ijzeren trilplaatje (ontvanger), de transformator/"vork" waardoor tegelijkertijd zenden en ontvangen over twee draadjes mogelijk wordt (!), alle uitgevonden aan het eind van de 19e eeuw, hebben het met wat kleine aanpassingen zo'n honderd jaar volgehouden.
De grootste verandering is wellicht geweest de inwisseling van de inductor voor de kiesschijf toen de automatische telefonie zijn intrede deed. Pas vanaf 1990, als de computer zijn weg vindt naar de telefoon en de mobiele telefonie ontstaat, ondergaat ook het telefoontoestel in elektr(on)ische zin een metamorfose.
